No convento antigo daba o sol de cheo
cando o frade novo chegou, apoucado por a calor, encortido e suoroso.
Recurvábaselle o lombo baixo o peso do fato que non quixo darlle a
naide, senón rubilo il por o camiño aquel que somentes de cabras
semellaba. Como un
sacrificio a que se obrigase no seu interior por aquil que tantas veces
caíra baixo a pesadume da Cruz, redenzón dos pecadores e aldraxes da
contorbada humanidade.
Os ollos baixos, a face cerril, esvaída nos imos pensamentos, non
tivo siquera un ollar para paisaxe que se espaiaba lonxe, alá no fondo
da estación, entre os outeiros e soutos de castiñeiros, cheos de
recendentes candeas e follaxe, en aquel mes de outono grorioso de
beleza, con rechouchíos de paxaros e cheiros de resiña, de frolciñas que
o adro namoriscado amostraba.
Chegou ao convento. Atopando aberta a porta da irexa, entrou a por
ela sen apousar siquera o fato, e foise direito ao altar do Crucificado
que naquela sombra os seus deslumeados ollos lle finxía querer saírse da
Cruz e arrincar dos cravos as tradeadas maus. Caíu de xoenllos e deu
coa testa na pedra fría, como un condenado que arredase misericordia,
entrou na santa Casa.
Non quixo falar con ningún dos frades que atopóu por as ringleiras
de pasigos, e diulles o saúdo nunha homildosa incrinación e cabeza,
turrando para adiante até chegar á cela do Pai Superior. Aló estivo
tamén moito tempo. Falaron baixiño coma en confesa, e cando saiu de alí
parecía coma se un peso terríbel lle houbese sacodido a alma.
Pasaron días, e nadie sabía de onde o frade podía vir. Os outros,
díronse a cavilar e a marmular entre iles de aquil silencio que non
adiviñaban se era mudés ou soberbia non vencida. O frade calaba sempre.
Ao pasar por unda eles, incrinaba os pálpebros e a cachola, pro os
labres seguían pechados e non deixaban fuxir verba algunha.
"O Frade Era Galego e Outros Relatos", Pura Vázquez
(Pura Vázquez nasceu no dia 31 de Março de 1918. Morreu em 2006.)