Florencio Delgado Gurriarán 6

Enterro

Doces beizos, cadaleito
para os meus bicos gardar;
a branca lousa dos dentes
para na cova os pechar;
meniñas, fachóns dourados
para o cortexo alumar;
guedella, bágoa de mel
para por eles chorar;
o rouxinol da túa voz
para o responso cantar.
Dese xeito:

cóma non hei de matar
os meus bicos, na túa boca,
se bon enterro han levar?

"Cantarenas", Florencio Delgado Gurriarán 

(Florencio Delgado Gurriarán nasceu no dia  27 de Agosto de 1903. Morreu em 1987.)

Florencio Delgado Gurriarán 5

Dóres do agro

Fortes brazos de silveira
o camiño apadumaron;
anda a laiarse o silenzo
da puñelada dos carros
que lle fendeu as entranas;
pola forca dun arame
o parreiral enforcado
bota a lingua para afora,
o probe corpo estordega,
e remela os verdes ollos
nas ánseas da morte fera.

"Cantarenas", Florencio Delgado Gurriarán

(Florencio Delgado Gurriarán nasceu no dia  27 de Agosto de 1903. Morreu em 1987.)

Florencio Delgado Gurriarán 4

In vino veritas

Está no viño a verdade.
"In vino veritas". Certo.
Fuxirá da falsedade,
vivirá na craridade
quen, de xeito solermiño,
de Valdeorras, beba o viño:
Coñecerá, ao recuncar,
que anda a darlle, ao paladar
e á mente, lus e aloumiño.
 

"Cantarenas", Florencio Delgado Gurriarán

(Florencio Delgado Gurriarán nasceu no dia  27 de Agosto de 1903. Morreu em 1987.)

Florencio Delgado Gurriarán 3

Hino ao viño 

¡Groria a Deus!
Louvanzas a El-Señor,
que, encol da probe terra,
esta benzón botóu
do viño das cepeiras!
¡Groria a Deus!
¡Louvanzas a El-Señor! 

Por nos redimir
Cristo o sangue deitóu;
aquel sangue
mouro acio o aparellóu;
na vindima
(nova e leda paixón)
o acio mouro fará de redentor
pra as penas desbotar
pra nos redimir da dor. 

A navalla, cal Xuncras,
bico frío lle dará,
xudeus vindimaregos
terano de apreixar;
baixo os pes dun saión
o sangue deitará;
na campa dunha adega
terano de enterrar;
e ledo resurrexit
na mostada terá. 

Na cunca, probe cálix
hase de comungar
pra limparnos de xenreiras,
pra de dôres nos ceibar,
pra esquecer falcatruadas,
pra o corazón aledar. 

O acio mouro
sofriu fera paixón
¡Groria a Deus!
¡Louvanzas a El-Señor! 

Nemigo das tristuras
e pai das risas,
amolece os traballos
da nosa vida;
fai falar aos calados,
nobre ao cativo;
se hai medo, da carraxe,
fogo, si hai frío.
El escorrenta os demos;
el quita o mal de ollo;
e faille a figa as meigas;
el resucita os mortos;
el da forzas
pra camiñar polo mundo;
onde el rixa
non hai choros nin luitos. 

¡Groria a Deus!
¡Louvanzas a El-Señor!

"Cantarenas", Florencio Delgado Gurriarán

(Florencio Delgado Gurriarán nasceu no dia  27 de Agosto de 1903. Morreu em 1987.)

Florencio Delgado Gurriarán 2

Ahí ven o Maio

Ahí ven o Maio pola porta do xardín,
ahí ven o maio de enterrar ao pai Abril,
(O Maio garrido cansiño de chorar,
enxoitou o seu pranto con panos de luar).

Ahí ven o Maio pola porta da campía
ahí ven o maio, galán da cotovía,
(O Maio garrido tiña un cambai brunedo,
o sol espafarrapóullo côs seus dourados dedos).

Ahí ven o Maio pola porta da debesa,
ahí ven o Maio côs seus brincos de cireixas.
(O Maio garrido anda a bebelos ventos
pola terra, rapaza de doces arrecendos).

Ahí ven o Maio pola porta do soutelo,
ahí ven o Maio có seu colete amarelo.
(O Maio garrido, nos intres de vagar,
có mestre rouxinol adeprende a cantar.

Ahí ven o Maio pola porta do valado,
ahí ven o Maio cô seu traxiño branco.
(O Maio garrido, para saudar o vran,
pon luvas de etiqueta  con frores de S. Xoán).

Ahí ven o Maio. ¡Ábrelle as portas, moza,
que trai, por gorentarte, caraveles e rosas!

Alí ven o Maio,
Maíño, Maiolo;
na verde camisa
botois de amerodos;
monteira frorida,
a roupa das festas;
e un caraveliño
por riba da orella;
pieites de silveiras
pieitanlle o cabelo,
anda a namorare
coma un mozo cedo.

"Cantarenas. Poemas 1934-1980", Florencio Delgado Gurriarán

(Florencio Delgado Gurriarán nasceu no dia  27 de Agosto de 1903. Morreu em 1987.)

Florencio Delgado Gurriarán

Preguntade a calquer neniño pera
dos que a feixes se atopan pol-as vilas,
qué opinión é a que ten da nosa fala,...
e diravos axiña:
"Yo te soy más gallego que cualquiera,
mas, ¡caray! ¿voy hablar cual los paisanos?
¡no en mis días!, yo te soy hombre fino,
no te soy ordinario".

Falade con calquera señorote
(barba, facheda, calva cintilante)
orgulo do casi do seu pobo,
a asín expricaráse:
"El dulce dialecto de Galicia
está bien para hacer bonitos versos,
mas querer emplearlo a todo pasto
es utópico y necio"

Falade con calquera rapariga
(linda cara, feituca testa oca)
encol do emprego da galega fala
e ha dicir a fermosa:
"La Casa de la Troya"... te me gusta,
tan solo por sus frases en gallego,
encantiño, vidiña, tierra meiga.
¡Es tan dulce y tan bello!"

Seguide preguntando inda a mais xente,
"horteriñas", barbeiros prefumados,
"cubanitos" côs seus dentiños douro,
todos eles diranvos:
"Mismo, mismo, no puedo afegurarme
q´haiga quien el gallego inda usar quiera.
¿Hablar como el labrego ¡Dios me libre!
¡Es un habla tan feia!"
"Además, en Madrí y en la Curuña,
Habana y Buenos Aires, non se emplea
mais habla quel hermoso castellano,
nunca el habla gallega"
"¿Y si acaso las gentes se decatan
por tu hablar que naciste nesta terra?
te caístes y nadie te alevanta,
todo dios te chotea.
.................................
¿A que seguir? Como estas opiniós
moitas mais acharedes de seguro,
pois, pol-a mala fada, inda hai a feixes
imbéciles e escuros.

Florencio Delgado Gurriarán

(Florencio Delgado Gurriarán nasceu no dia  27 de Agosto de 1903. Morreu em 1987.)