Mostrar mensagens com a etiqueta ultura. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta ultura. Mostrar todas as mensagens

sábado, 1 de agosto de 2020

Luís Bouza Trillo 4

[...]
- ¡Pillo, mal home! ¿ti pensas que sempre has de levar esa vida de nogallán e de borracho? ¡pois coida que che rompo unha perna e dás co corpo no hespital!
O bo do Xan xuraba e rexuraba que nin pinga habían de volver a probar os seus lábeos, pro chegaba o luns siguiente, e volta a tomar a gran canela, e volta a recibir a colosal somanta.
Un día en que Xuliana, enferma dun caruncho que lle salira súpeto nun cadrís, tuvo que gardar cama polo bon ou mal consello dos médecos, botou a conta o zapateiro de que por aquela vez non había palerma, e chegou a empinar o codo de maneira tal, que por máis que fixo e fixo non pudo dar coa tenda aquela noite, e quedou estomballado nun calexón roncando a perna solta.
Deron as doce no relox da Catedral, e cata que uns escolantes que, si non son fillos, polo menos teñen algún parentesco co demo, acertaron a pasar por aquela paraxe, de volta, quizais, de facer algunha trasnada.
[...]

"Xan Canitrote (conto popular)", Luís Bouza Trillo

(Luís Bouza Trillo nasceu no dia 1 de Agosto de 1869. Morreu em 1941.)

quinta-feira, 1 de agosto de 2019

Luís Bouza Trillo 3

Alá a mediados deste siglo había na cibdá de Ourense un zapateiro chamado Xan Canitrote, home de ben a carta cabal, pro que tiña o vicio condenado de tomar cada pelica que o demo iba con ela.
Pola semán adiante traballaba de xenio o bon do descípolo de San Crispín, e ¡abofellas que outro que botase mellor unhas tombas ou uns tacóns, non o había en media légoa ó redondo!
Todo iba ben, como dixen, durante a semán, pro ó chegar o luns, erguíase cedo, moito antes de que cantasen os galos, baixaba á tenda, puña o betún, a subela, as formas e máis chismes do oficio, todo con moito xeito, e logo ben quediño, para que non o sentise a muller abría a porta, e ala, ala, chegaba nun santiamén ó ponte maor, donde, pra facer boca, botaba un par de netos do tinto, en xuntanza con outros compinches.
Ó vir a noite xa tiñan recorrido media docena de bodegóns, e tombo de aquí, rempuxón de acolá, chegaba Canitrote á súa casa feito unha cuba; pro o conto era que Xuliana, moza forte coma un buxo, agardaba ó seu home detrás da porta, e cando coa forcada, cando co sacho, púñalle o lombo que aquelo era de ver.
[...]

"Xan Canitrote (conto popular)", Luís Bouza Trillo

(Luís Bouza Trillo nasceu no dia 1 de Agosto de 1869. Morreu em 1941.)

sexta-feira, 1 de fevereiro de 2019

Waldemar Lopes 3

Soneto dos bois na madrugada

São clamores? são gritos? são gemidos?
Entre a música líquida, nos ares,
a lâmina de angústia dos mugidos
fere os nervos da noite... Os passos pares.

Verdores de vergéis. A brisa. Os idos
acalantos de aboio. E sóis de luares.
Velhos pastos do tempo, remoídos
nas doçuras rurais, e em seus vagares.

Era a vida? Floriu, dor libertada.
Rubra rosa na relva, eis a recente
memoração da morte: céu de engano

refletido no sangue da alvorada,
sob o triste clamor puro e pungente
desse pranto animal - e mais que humano.


"Memória do Tempo", Waldemar Lopes

(Waldemar Lopes nasceu no dia 1 de Fevereiro de 1911. Morreu em 2006.)

quinta-feira, 30 de agosto de 2018

Ferreira Leal 2

Daqueles seis túmidos, seminus, justapostos como dois gémeos num colo de jaspe, circulado de flores e alumiado em cintilações de diamantes e rubis orientais; daquele vinco untuoso do dorso, que, a descer da nuca penugenta, se ia perder misteriosamente na curva côncava dos lombos, daqueles coxins refeitos das espáduas, continuando-se nas linhas cruas dos deltoides roliços e dos antebraços, resguardados até acima dos cotovelos em macia pelica, distendida pelos punhos franzinos e as pontas afiladas dos dedos; daquela cintura quebradiça, a jungir por um contraste arrojado as amplidões rendadas e florescentes do tórax com as mais salientes da pelve; daquele triunfante sorriso, que lhe sobredourava os lábios finos, os olhos arrepanhados no véu das pálpebras; das travessas espiras do cabelo, torcido atrás em grandes massas; da majestosa cerviz, balouçada num piso de semideia; daquele poema, enfim, de falbalás, reflexos, nuvens, fantasias, a compreender outro poema mais eloquente de carne tenra e palpitante; desprendiam-se capitosos odores, vívidos coloridos, eflúvios quentes, que embriagavam de desejos lúbricos e irritantes todos os olhos que a viam, os olfactos que a aspiravam e as epidermes que lhe roçavam de leva pedaços frescos da pele rósea.

"O Suplício de Um Marido", Ferreira Leal

(Ferreira Leal nasceu no dia 30 de Agosto de 1850)