 |
| Foto Hernâni Von Doellinger |
sexta-feira, 22 de abril de 2016
Victoriano Taibo 2
Ao comén era só Deus, xurdio e podente, a demorar na súa mesma eternidade.
E Deus creou o espazo e a materia, e esclareceu as tebras co milagre ollecente da luz.
E con falas secretas fixo xurdir da nada as cousas todas; a Vida, sempre vitoriosa da Morte; e a Morte, decote triunfante da Vida.
E con todas as cousas, entre a Vida e a Morte, sen que ninguén saiba quen é, de onde vén nin para onde vai, xurdiu o Tempo.
Entrou polas portas da existencia como quen entra por unha agra aberta, feito un garelo axexador e entremetido. Non fixo máis que saír do vurullo e emprendeuna a croio limpo coas estrelas; e aínda ben pequerrecho, e en canto Vulcano abriu a súa fragua, encargoulle unha afiada gadaña para se ir facendo cursario na sega, pois desde o berce sentía uns desexos incontidos de seitura.
Xa de mozo íase de ruada polos camiños siderais a cortexar as estreliñas novas e luminosas; pero facíanlle a figa e non lle daban creto, pois inda que o pretendente era aposto e falangueiro, aquel seu ollar feridor e destemido metíalles o medo no corpo, alporizándolles os longos cabelos escintilantes.
A Vida nunca o quixo, ollábao con xenreira; pero canto máis fuxía del, máis se enguedellaba entre as súas longas gadoupas raspiñeiras, máis a carón se achaba da Morte, a súa inimiga xurada. Desbotado de todos, o Tempo víase só. A única muller que o ollaba a xeito, coas súas concas escuradas, e lle sorría cos dentes fanados e amarelados, era a Morte, que camiñaba á súa beira como can de cego, apegada a el coma un lambizo.
Pero o Tempo era teimoso, xa andaba afeito a saír coa súa, e non meteu o rabo na silveira. Aló, nun currunchiño do espazo, a súa ollada espreitadora dexergou a Lúa, noviña e namoradeira, arrecendendo graza do seu brillar refulxente, coma un solciño azoso, pequerrechiño e feito, que se esfiaña en perfebas aloumiñantes de luz.
Vela, decatarse da súa inxenuidade e fermosura, e cobizala, foi todo un:
- A muller e a sardiña, pequeniña - díxose -. E como non hai cousa máis humilde que o amor cando pretende, feito un suíña riseiro e conquistador, dirixiuse a ela en falas solermiñas, tatexou tremente ao declararlle o seu cariño, e os seus ollos torvos, vidrados, afeitos só ás traidoras olladas de esguello, mirárona fite a fite, nun feble sorriso enchouchador e arelante.
"Da Agra Aberta", Victoriano Taibo
(Victoriano Taibo nasceu no dia 22 de Abril de 1885. Morreu em 1966.)
E Deus creou o espazo e a materia, e esclareceu as tebras co milagre ollecente da luz.
E con falas secretas fixo xurdir da nada as cousas todas; a Vida, sempre vitoriosa da Morte; e a Morte, decote triunfante da Vida.
E con todas as cousas, entre a Vida e a Morte, sen que ninguén saiba quen é, de onde vén nin para onde vai, xurdiu o Tempo.
Entrou polas portas da existencia como quen entra por unha agra aberta, feito un garelo axexador e entremetido. Non fixo máis que saír do vurullo e emprendeuna a croio limpo coas estrelas; e aínda ben pequerrecho, e en canto Vulcano abriu a súa fragua, encargoulle unha afiada gadaña para se ir facendo cursario na sega, pois desde o berce sentía uns desexos incontidos de seitura.
Xa de mozo íase de ruada polos camiños siderais a cortexar as estreliñas novas e luminosas; pero facíanlle a figa e non lle daban creto, pois inda que o pretendente era aposto e falangueiro, aquel seu ollar feridor e destemido metíalles o medo no corpo, alporizándolles os longos cabelos escintilantes.
A Vida nunca o quixo, ollábao con xenreira; pero canto máis fuxía del, máis se enguedellaba entre as súas longas gadoupas raspiñeiras, máis a carón se achaba da Morte, a súa inimiga xurada. Desbotado de todos, o Tempo víase só. A única muller que o ollaba a xeito, coas súas concas escuradas, e lle sorría cos dentes fanados e amarelados, era a Morte, que camiñaba á súa beira como can de cego, apegada a el coma un lambizo.
Pero o Tempo era teimoso, xa andaba afeito a saír coa súa, e non meteu o rabo na silveira. Aló, nun currunchiño do espazo, a súa ollada espreitadora dexergou a Lúa, noviña e namoradeira, arrecendendo graza do seu brillar refulxente, coma un solciño azoso, pequerrechiño e feito, que se esfiaña en perfebas aloumiñantes de luz.
Vela, decatarse da súa inxenuidade e fermosura, e cobizala, foi todo un:
- A muller e a sardiña, pequeniña - díxose -. E como non hai cousa máis humilde que o amor cando pretende, feito un suíña riseiro e conquistador, dirixiuse a ela en falas solermiñas, tatexou tremente ao declararlle o seu cariño, e os seus ollos torvos, vidrados, afeitos só ás traidoras olladas de esguello, mirárona fite a fite, nun feble sorriso enchouchador e arelante.
"Da Agra Aberta", Victoriano Taibo
(Victoriano Taibo nasceu no dia 22 de Abril de 1885. Morreu em 1966.)
quinta-feira, 21 de abril de 2016
Quando a ordem dos factores é preponderante
O pai: - Afinal como é que se chama esse teu namorado secreto? Tem nome, ao menos?
A filha: - Tem. Chama-se Mónica.
O pai: - Mónica?
A filha: - Mónica.
O pai: - Mónica, do género José da Silva Mónica?
A filha: - Não. Mónica, tipo Mónica da Silva José.
A filha: - Tem. Chama-se Mónica.
O pai: - Mónica?
A filha: - Mónica.
O pai: - Mónica, do género José da Silva Mónica?
A filha: - Não. Mónica, tipo Mónica da Silva José.
Fafe celebra a liberdade (25 de Abril 2016)
Comemorações do 42º. aniversário do 25 de Abril em Fafe. A partir de amanhã, sexta-feira 22, até à próxima segunda-feira, dia maior, em que destaco a Homenagem aos Combatentes da Guerra Colonial, pelas 10h30, junto ao monumento, na Avenida do Brasil. Mais informação e programa completo, aqui.
Hilda Hilst 4
Araras versáteis
Araras versáteis. Prato de anêmonas.
O efebo passou entre as meninas trêfegas.
O rombudo bastão luzia na mornura das calças e do dia.
Ela abriu as coxas de esmalte, louça e umedecida laca
E vergastou a cona com minúsculo açoite.
O moço ajoelhou-se esfuçando-lhe os meios
E uma língua de agulha, de fogo, de molusco
Empapou-se de mel nos refolhos robustos.
Ela gritava um êxtase de gosmas e de lírios
Quando no instante alguém
Numa manobra ágil de jovem marinheiro
Arrancou do efebo as luzidias calças
Suspendeu-lhe o traseiro e aaaaaiiiii...
E gozaram os três entre os pios dos pássaros
Das araras versáteis e das meninas trêfegas.
Hilda Hilst
(Hilda Hilst nasceu no dia 21 de Abril de 1930. Morreu em 2004.)
Araras versáteis. Prato de anêmonas.
O efebo passou entre as meninas trêfegas.
O rombudo bastão luzia na mornura das calças e do dia.
Ela abriu as coxas de esmalte, louça e umedecida laca
E vergastou a cona com minúsculo açoite.
O moço ajoelhou-se esfuçando-lhe os meios
E uma língua de agulha, de fogo, de molusco
Empapou-se de mel nos refolhos robustos.
Ela gritava um êxtase de gosmas e de lírios
Quando no instante alguém
Numa manobra ágil de jovem marinheiro
Arrancou do efebo as luzidias calças
Suspendeu-lhe o traseiro e aaaaaiiiii...
E gozaram os três entre os pios dos pássaros
Das araras versáteis e das meninas trêfegas.
Hilda Hilst
(Hilda Hilst nasceu no dia 21 de Abril de 1930. Morreu em 2004.)
Subscrever:
Mensagens (Atom)