Foi entón cando, aínda por riba do esmorecido que estaba, empezou a adoecer co frío, que o sentía día e noite e non lle daba quecido o corpo. E deu na teima de que o sacasen do hospital, que non quería morrer alí, que el ten a súa casa e quere deitar nela o seu derradeiro alento. Nunca tal se lle acordara, que no hospital estaba ben atendido, pero el quería estar no seu. Iso foi o que pediu e reclamou, e insistiu, e suplicou, xa non con falas, que voz non tiña, pero con acenos abondo expresivos, que Laura ben entendeu o que lle estaba a pedir...
Atopábase na súa habitación, agora si, e restáballe non máis ca poñerse en paz consigo, disposto xa para un bo pasamento. Non sabe o tempo que leva aquí, pero por fin sacárano do hospital. Por fin deixárono vir morrer á casa, aquí en Catabois, cerquiña do camposanto ferrolán. Tan preto está, a tan pouco andar, que non será preciso coche ningún, pois que ben chegan para levalo os dous xenros e mais un par de veciños.
"O Pasamento", Manoel Riveiro Loureiro
(Manoel Riveiro Loureiro nasceu em 1933. Morreu no dia 15 de Janeiro de 2009.)
Mostrar mensagens com a etiqueta O Pasamento. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta O Pasamento. Mostrar todas as mensagens
sexta-feira, 15 de janeiro de 2021
quarta-feira, 15 de janeiro de 2020
Manoel Riveiro Loureiro 2
A luz fíxolle moito ben, e foino sacando do seu esmorecemento.
Anque o fería nos ollos a luz confortábao, pois que lle permitía enxergar aquel recuncho, o de sempre, desconchado pola humidade entre o armario e mailo teito. Aquelo éralle de abondo, e deixou cae-las pálpebras cun suspiro aliviadoiro.
Por fin estaba fóra do hospital, agora si. E coidadiño que alí non estaba mal, pero está mellor aquí na casa, deitado na súa cama e ben acochado. A quen se lle diga que tiña frío no hospital, estando como están neste tempo, na forza do verán...
Era un frío dentreiro, que aló adentro ata os ósos lle doían de frío. Un frío por demais cruel; un frío agudo que o acoitelaba todo, tanto no corpo coma na alma. Un frío que comezou a sentir cando chegou a ter conciencia de que estaban no Santiago. Non no mes de Santiago senón mesmo no seu día, vintecinco de Xullo. Cantos anos van alá, sesenta e cinco anos, e aínda semella que todo é cousa de onte, ou de antonte, ou todo máis do mes pasado...
"O Pasamento", Manoel Riveiro Loureiro
(Manoel Riveiro Loureiro nasceu em 1933. Morreu no dia 15 de Janeiro de 2009.)
Anque o fería nos ollos a luz confortábao, pois que lle permitía enxergar aquel recuncho, o de sempre, desconchado pola humidade entre o armario e mailo teito. Aquelo éralle de abondo, e deixou cae-las pálpebras cun suspiro aliviadoiro.
Por fin estaba fóra do hospital, agora si. E coidadiño que alí non estaba mal, pero está mellor aquí na casa, deitado na súa cama e ben acochado. A quen se lle diga que tiña frío no hospital, estando como están neste tempo, na forza do verán...
Era un frío dentreiro, que aló adentro ata os ósos lle doían de frío. Un frío por demais cruel; un frío agudo que o acoitelaba todo, tanto no corpo coma na alma. Un frío que comezou a sentir cando chegou a ter conciencia de que estaban no Santiago. Non no mes de Santiago senón mesmo no seu día, vintecinco de Xullo. Cantos anos van alá, sesenta e cinco anos, e aínda semella que todo é cousa de onte, ou de antonte, ou todo máis do mes pasado...
"O Pasamento", Manoel Riveiro Loureiro
(Manoel Riveiro Loureiro nasceu em 1933. Morreu no dia 15 de Janeiro de 2009.)
Subscrever:
Mensagens (Atom)