Manuel Lueiro Rey 4

Amañece.
Das montañas baixa unha luz nacente, deixando ve-las árbores do bosque, os tellados, os camiños, o río, as perspectivas lonxanas dos campos traballados.
Nas cortes xa bradan os bois e cantan os galos barulleiros nos currais da aldea.
A vida comeza un día máis nas casas campesiñas.
Sobre a aldea estivo a noite como un mito de incertezas impenetrables aconxogando o corazón da xente.

"Manso", Manuel Lueiro Rey

(Manuel Lueiro Rey nasceu no dia 9 de Abril de 1916. Morreu em 1990.) 

Manuel Lueiro Rey 3

Camiño aberto

Antre as ponlas dos álbres
está o crarisco tremendo.

Antre o crarisco unha imaxe
que ten un orfo silencio.

Perto o voar dun paxaro
que soña co seu peteiro.

Calade!
Está nacendo un neno.

Que ninguen lle poña pedras nos camiños.
Deixade que debale de vagariño o tempo.   

"Un Tempo de Sol a Sol - Poemas do Neno Galego", Manuel Lueiro Rey

(Manuel Lueiro Rey nasceu no dia 9 de Abril de 1916. Morreu em 1990.) 

Manuel Lueiro Rey 2

Deixo a porta aberta

Doime todo,
e nambargantes vivo
porque é vivir perciso.

Cando conto e reconto,
sen presa, pouco a pouco,
coarenta anos mortos
cuasi cegando a vida,
vermes de cousas podres
angurian o meu peito.

Mais a miña campana de espranza
sona e resona na intima tristura,
e non se vence.

I a reserva das forzas que ainda teño,
fogo alcendido que ninguén espalla,
non se vence.

I o tempo do meu tempo que reclamo
coma unha deuda do tempo roubado,
non se vence.

Doime todo,
e nambargantes vivo
porque é vivir perciso.

Xa sei que ainda se moven,
os antergos sicarios nas tenebras,
i antre as ponlas dos arbres
tremen sombras que queiman a semente.

Mais o millo que se ergue ceibe ó vento
coma colleita de homes que agardaron,
non se vence.

Nin o sol que alumará nun dia perto,
non se vence.

Doime todo,
e nembargantes vivo
porque é vivir perciso.

E vou deixando sempre a porta aberta.

Manuel Lueiro Rey

(Manuel Lueiro Rey nasceu no dia 9 de Abril de 1916. Morreu em 1990.)  

Manuel Lueiro Rey

Remeiro son
 
Quixera racha-la auga como un vidro,
fuxindo de todo o que apodrece
no fondo da cobiza.
Quixera racha-los peitos
dos monstros que aínda petan
nas portas das casas onde aniñan
as facianas dos nenos
famentos da verdade do soño e das surrisas.
Quixera racha-las ameazas
dos que medren co cheiro da calunia
e ao lombo levan cen máscaras de espellos.
Quixera ollar seráns escurecidos
sen sombras incertas, sen feridas,
co recendo sinxelo de homes ceibes
que aínda non morreron.
Canle do meu río,
suor do rosto humán do pensamento:
Son remeiro que ergo o remo na memoria
co meu cabelo solto,
i o corazón carregado de relembros.

Inútil é a lenda
do heroe que se esquence.
Inútil a embestida
da espranza dando voltas
no ardís da bulra da imaxe que non chega.
Os deuses non teñen calivera.
Están xordos e cegos.
¡Ou, Hamlet!
Deus Padre sen memoria,
sen raigañas,
morto no tempo.

"Nova Escolma Ferida", Manuel Lueiro Rey

(Manuel Lueiro Rey nasceu no dia 9 de Abril de 1916. Morreu em 1990.)