sexta-feira, 23 de dezembro de 2016

Lugares-comuns 477

                                                                                                                 Foto Hernâni Von Doellinger

Sérvulo Gonçalves

Como trovador da roça
E cantor de chochas trovas,
Nas coisas velhas e novas
Hei de por força tocar;

Se agradar, bem; ao contrário,
Enfio a viola no saco,
Escondo-me no meu buraco,
Sem noticias de mim dar.

Sérvulo Gonçalves

(Sérvulo Gonçalves nasceu no dia 23 de Dezembro de 1856. Morreu em 1923.)

quinta-feira, 22 de dezembro de 2016

Onomástica, toponímia & outros nomes esquisitos 15

                                                                                                                 Foto Hernâni Von Doellinger

O pregador. O pregador subiu ao púlpito, e os seus passos seguros, pesados, degrau a degrau, ecoaram em stereo litúrgico na igreja confortavelmente vazia. Estranho... Dizia-se que era o melhor pregador da região.
O pregador não iria, porém, deixar os seus créditos por mãos alheias. Compenetrado mas decidido, agarrou nas três tachas que levava na ponta da língua, sacou do martelo que trazia à cintura, e em menos de um padre-nosso já tinha consertado a estante que o sacristão escangalhara sem querer nas arrumações da missa das sete.

A língua portuguesa...
- Temos tomado a nossa medicação? - pergunta-me ela.
- Temos, temos, senhora doutora - respondo eu, que sou uma pessoa educada e um exemplar tomador de medicações.
- Temos feito o nosso exerciciozinho diário?
- Todos os dias, senhora doutora.
- Temos moderado a nossa alimentação?
- Que remédio, senhora doutora. O dinheiro já só dá para cascas de batatas. 
- Ora ainda bem. Vamos lá ver como que é temos a nossa tensão - diz-me ela.
- Vamos a isso, senhora doutora, nem é tarde nem é cedo - digo eu, tirando o casaco e arregaçando a manga da camisa.
Vimos a tensão.
- Temo-la um bocadinho alta - informa-me ela, sem esconder a preocupação.
- Um bocadinho pouco ou um bocadinho muito, senhora doutora? - pergunto eu, também já um bocadinho muito à rasca. 
- Bastante, bastante. Vamos meter este comprimidozinho debaixo da língua e vamos deitar um bocadinho ali - diz-me ela.
- Vamos lá então, senhora doutora. A senhora doutora primeiro, que eu gosto de ficar por cima - digo eu, que, repito, sou uma pessoa educada e exemplar tomador de medicações.

Entre o requinte e o requente. A diferença entre requintado e requentado passa quase despercebida. No arroz de marisco é que se nota mais.

Chamei comas às aspas e estou bastante aborrecido. Por exemplo, as aspas. Toda a minha vida chamei aspas às aspas. Aspas é um nome com o seu quê de palerma, mas aceita-se, não ofende ninguém, nomeadamente as aspas propriamente ditas, que são a parte mais interessada.
Que se segue: ontem, sei lá bem o que me deu, chamei comas às aspas num e-mail que mandei ao meu irmão. Comas. Palavra de honra, nunca tal me tinha acontecido e foi, eu fique ceguinho, sem intenção. Chamei-lhes comas, não sei onde tinha a cabeça. Devo confessar, a propósito, que me senti um bocado badalhoco. Pedi desculpa ao meu irmão e peço publicamente desculpa às aspas, às aspas propriamente ditas...

Lugares-(in)comuns 225

                                                                                                               Foto Hernâni Von Doellinger

Álvaro Cunqueiro 4

Noivado IV

Noite azul de silencio
esquina de sí mesma
ouvida polas amables
galerías da lúa.

Ninguén pensa a lonxana
melancolía morna
dos espellos de loito
dos teus ollos primeiros.

Creciches como donda
anguria de vidrados
aramio sin resposta
do teu sexo solícito.

De unha luz naufragada
entre roseiras verdes
fixeche quince anos.
- Un abano con paxaros.

A noite que non desce
vóltate a nós agora
coma ponte sin río
ou fiestra en terra firme.

Unha estampa de sono
a tua fábula afoga
núos os teus cabelos
de antiga noiva nova.


"Poemas do Si e Non", Álvaro Cunqueiro

(Álvaro Cunqueiro nasceu no dia 22 de Dezembro de 1911. Morreu em 1981.)

Lugares-comuns 476

                                                                                                                  Foto Hernâni Von Doellinger

Fernando Pérez Barreiro

O morcego 

O morcego tén as as,
e o morcego non é páxaro;
d’o rato tén o carís,
e o morcego non é rato.
¡Abofellas que o mourán
é semellante a un demacho,
esbatuxando nas as
n’as noites limpas d’orballo
tras das bruxas de San Xohán
que andan soltas o meigallo!
Abre un ollo o paxariño
que, xa no niño deitado,
sinte pasar o morcego
que a trasmán anda voando,
e escondendo a chola, di:
"¡Xus, que isto non é páxaro!"
Y-o rato asoma o fuciño
e mira po-lo burato,
e cheo de medo di:
"¡Xus, que isto non é rato!"
E así tamén d’algúns homes
fuxen os que son honrados.
"¡Xus, que isto non é carne!
¡Xus, que tampouco é pescado!
¡Xus, que se vai cos da feira,
e volve cos do mercado!"

"Ducia e Pique de Fábulas (Atiriño pra Un Fabulario Gallego)", Fernando Pérez Barreiro

(Fernando Pérez Barreiro nasceu no dia 22 de Dezembro de 1896. Morreu em 1968.)