Manuel Lago González 4

O tesouro de Santa María

[...]
Velei veñen pol-as ruas,
formados os escuadrós
ca xente que D.ª Urraca
por eses mundos levou
a loitar contra seu home,
por ver quen manda dos dous;
velei veñen e tran fame, 
que nos lles deron ración.

Donde os leva D.ª Urraca?
pra que os truxo a pé de nos?
Aique muller sin xuicio!
que reina! que tarollóu!
Doña Urraca, doña Urraca
vállate Dios.
[...]

Manuel Lago González 

(Manuel Lago González nasceu no dia 25 de Outubro de 1865. Morreu em 1925.)

Manuel Lago González 3

O tesouro de Santa María

Reina Urraca, reina Urraca
malafada te fadou
que foche unha triste reina
tendo tan gran corazón.
 
Si despois qu'enviudache
do Conde que era tan bó,
non te casaras co Rey
D. Alfonso d'Aragón;
Si suidaras de Galicia
e lle tiveras amor
a terra que t'acramaba
y o neno que Dios che dou,
non serias o que foche
vállate Dios.
[...] 

 

Manuel Lago González

(Manuel Lago González nasceu no dia 25 de Outubro de 1865. Morreu em 1925.)

Manuel Lago González 2

O derradeiro celta

Chega ond'a cerca do castro,
mira pro fondo do val,
finca na parede o codo,
deita a cabeza na mau,
e namentras que coa outra
arricando musgue está,
pensatible, triste e morno,
así se pon a falar:

- Alá van os nosos eidos,
a miña casa alá vay;
xa me mataron os fillos,
matárom'a muller xa;
morreron os nosos homes
que souperon peleyar,
morréron-nos os druidas
servidores de Teutás,
e matáron-nos as virxes
que'andaban ó pé do altar
ca fouce d'ouro no cinto
y-a vara verde na mau.
Xa queimaron a devesa
consagrada á soledá...

Ay! Cando funguen os ventos 
nas polas do castañal 
xa non ruxirán as armas
qu'alí tiñan nosos pais...!
Donde fixemos fogueiras
os carrascos nacerán,
e no dolmen en que'ibámos
de noite a sacrificar,
criáranse herbas e toxos
y-os mouchos aniñarán...
Cobrirán silvas y-adreiras
as pedras do noso lar,
e sobr'as mámoas dos mortos 
xente allea pasará...
Cando se mova o penedo
qu'está na veira do mar
xa non irá xente nosa
con ofrendas a Teutás,
Ay! De todo o que nós temos
nin migallas quedarán...!

Así dixo o vello, e séntase,
cravando os ollos no chan.
E ó pé do castro, qu'as brétemas
da noite cubrindo van,
tamén de loito cuberto
maxinando tanto mal,
soliño, entr'as negras ruinas,
sóltase, o probe, a chorar! 

Manuel Lago González

(Manuel Lago González nasceu no dia 25 de Outubro de 1865. Morreu em 1925.)

Manuel Lago González

Inverneiras

Craro sol de lanzas de ouro,
lavarada, que alcendida
nos espazos,
de lus vertes un tesouro,
i eres fogo, i eres vida;
craro sol,
¿por qué tapas o teu rostro

que no agosto
queima en touzas e ribazos
as folliñas da herba mol?

Manuel Lago González

(Manuel Lago González nasceu no dia 25 de Outubro de 1865. Morreu em 1925.)