Soño-vento
O vento aquel da ruindade
ama securas, cavorcos,
separacións, pardiñeiros,
resoares de voz de choro.
Inxectoume un pesadelo,
negror de río de noite:
"Afúndese o mundo todo,
demolicións, tristes golpes,
amor en sangue perdido...
O canto faise balbordo."
Mais xa pasou. Vén o abrente
nun sol que renace morno.
Desperto. Ti estás enteira
en ondas de doces roupas.
Non es aquel vento, es man
lene e quente no meu colo.
Navegas nun rir dos ollos.
E vou neles, nos teus labios
máis mornos que o sol, gloriosos.
E o vento aquel do mal soño
xa vai no seu lonxe, morto.
"Himno verde", Bernardino Graña
(Bernardino Graña nasceu no dia 27 de Setembro de 1932)
Mostrar mensagens com a etiqueta Ardentía: Obra Completa. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Ardentía: Obra Completa. Mostrar todas as mensagens
sexta-feira, 27 de setembro de 2019
Bernardino Graña 3
Etiquetas:
Ardentía: Obra Completa,
Bernardino Graña,
cultura,
Himno verde,
literatura,
livros,
poesia,
poetas,
série Escritores,
Soño-vento
quinta-feira, 27 de setembro de 2018
Bernardino Graña 2
Vietnam 1972
Cando enfrontados ventos,
cando o ceremonial do caos e asembleas,
cando os grandes negocios, guerra en Asia,
palabras e palabras: París, baile,
cando caen as bombas pola selva
contra o paxaro azul que lembra o ceo,
contra da fe e da casa e da xustiza,
erguéndome pra alá destas murallas
- era cristiá, mil novecentos
setenta e dous, xa primavera,
pero primeiro en tendas, en "percales" -,
sinto o cachón do sangue coma un "geyser"
na indiferencia, nas noticias falsas,
namentres Nixon, Kissinger, Van Thieu
fan sorrintes sermóns, falan e falan,
e en París segue a farsa.
Eu resisto na selva de palabras,
de rañaceos, de fumes, de milleiros
de coches, ruídos, tráficos, papeis,
resisto as mil promesas, as noticias
monótonas, iguais, as esperanzas,
avances, retrocesos, tantalismo,
escenas de matanzas en Quang-Tri,
e, coma voz clamante no deserto,
síntome canso de Vietnam, dos nenos,
mulleres, vellos... mortos, mentres Nixon fala...
E se o sol e a lúa e tanta estrela,
Vietnam, A China, o Polo, o Universo
non son de USA ou Rusia ou dos marcianos,
atrevereime a estar inda en guerrilla
neste noxo de vida, entre as mentiras,
e xurarei que sinto dor e xiria
cando todos me afunden nunha noite,
cando millóns de astáticos
non nos contruban soño e dividendos
se están sen paz, sen pan e sen palabra.
"Non Vexo Vigo Nin Cangas", Bernardino Graña
(Bernardino Graña nasceu no dia 27 de Setembro de 1932)
Cando enfrontados ventos,
cando o ceremonial do caos e asembleas,
cando os grandes negocios, guerra en Asia,
palabras e palabras: París, baile,
cando caen as bombas pola selva
contra o paxaro azul que lembra o ceo,
contra da fe e da casa e da xustiza,
erguéndome pra alá destas murallas
- era cristiá, mil novecentos
setenta e dous, xa primavera,
pero primeiro en tendas, en "percales" -,
sinto o cachón do sangue coma un "geyser"
na indiferencia, nas noticias falsas,
namentres Nixon, Kissinger, Van Thieu
fan sorrintes sermóns, falan e falan,
e en París segue a farsa.
Eu resisto na selva de palabras,
de rañaceos, de fumes, de milleiros
de coches, ruídos, tráficos, papeis,
resisto as mil promesas, as noticias
monótonas, iguais, as esperanzas,
avances, retrocesos, tantalismo,
escenas de matanzas en Quang-Tri,
e, coma voz clamante no deserto,
síntome canso de Vietnam, dos nenos,
mulleres, vellos... mortos, mentres Nixon fala...
E se o sol e a lúa e tanta estrela,
Vietnam, A China, o Polo, o Universo
non son de USA ou Rusia ou dos marcianos,
atrevereime a estar inda en guerrilla
neste noxo de vida, entre as mentiras,
e xurarei que sinto dor e xiria
cando todos me afunden nunha noite,
cando millóns de astáticos
non nos contruban soño e dividendos
se están sen paz, sen pan e sen palabra.
"Non Vexo Vigo Nin Cangas", Bernardino Graña
(Bernardino Graña nasceu no dia 27 de Setembro de 1932)
Etiquetas:
Ardentía: Obra Completa,
Bernardino Graña,
cultura,
literatura,
livros,
Non Vexo Vigo Nin Cangas,
poesia,
poetas,
série Escritores,
Vietnam 1972
Subscrever:
Mensagens (Atom)